Als het werkt: offeranodes

In dit artikel:

Stalen schepen worden voortdurend blootgesteld aan water, vooral zout zeewater, waardoor corrosie ontstaat. Om het staal te beschermen worden verfcoatings gecombineerd met offeranodes: metalen blokken die bewust sneller corroderen dan het scheepsstaal. Ze worden onder meer bij de schroef en het roer geplaatst, waar de kans op roest groot is.

Roest ontstaat via een redoxreactie. Daarbij staat ijzer elektronen af en werkt het als anode, terwijl op andere plekken zuurstof en water reageren als kathode. Zout water geleidt beter dan zoet water, waardoor dit proces en dus de roestvorming sneller verlopen. Een offeranode geeft gemakkelijker elektronen af dan het staal. Daardoor blijft het scheepsstaal vooral als kathode functioneren en wordt corrosie naar de anode verplaatst.

De bescherming werkt alleen wanneer de anode direct met het staal verbonden is en zich onder water bevindt. Water is nodig om de geladen deeltjes tussen de anode en kathode te laten bewegen. Het materiaal wordt afgestemd op de vaaromgeving: zink is gebruikelijk in zeewater, aluminium is daar een lichter maar minder betrouwbaar alternatief en magnesium wordt vooral in zoetwater gebruikt. Magnesium reageert in zout water namelijk te snel.

Omdat de anode zichzelf opoffert, moet deze regelmatig worden vervangen, doorgaans zodra ongeveer de helft is weg gecorrodeerd. De levensduur hangt onder meer af van het zoutgehalte, de elektrische geleiding, de waterstroming en beschadigingen aan de verflaag. Een beschadigde coating verhoogt de roestvorming en daardoor ook de belasting van de offeranode. Zo kan een eenvoudig metalen blok de levensduur van een schip aanzienlijk verlengen.