De stilte op het water

In dit artikel:

Na twee weken vakantie in Italië merkt de schrijver dat hij onverwacht de Nederlandse binnenvaart mist. Aan de rivier de Mincio, tussen het Gardameer en de Po, ziet hij vooral stilte: mooie natuur, dorpjes en wijngaarden, maar nauwelijks scheepvaart. Juist dat lege water maakt hem duidelijk hoe sterk hij in Nederland gewend is geraakt aan een levendig rivieren- en kanaallandschap.

De kern van zijn observatie is dat water in Nederland veel meer is dan decor. Door een dicht netwerk van rivieren, kanalen, sluizen en havens is binnenvaart hier een zichtbaar onderdeel van het dagelijks leven. In Italië speelt die rol veel kleiner. Daar worden wel goederen vervoerd over water, vooral via de Po, maar weg- en spoorverkeer hebben historisch een grotere betekenis gekregen en veel rivieren zijn vooral landschappelijk gebleven.

Volgens de schrijver laat de vergelijking zien hoe bijzonder het Nederlandse waternetwerk eigenlijk is. Pas in het buitenland merkt hij hoe vertrouwd het beeld van varende schepen voor hem is geworden. De terugreis naar Nederland belooft daarom een klein thuiskomgevoel: zodra de eerste schepen weer verschijnen, is het voor hem alsof het landschap weer tot leven komt.