Kleine stapjes vs grote stapjes

In dit artikel:

Tijdens de zesde editie van het Scheepsmotoren Event van Schuttevaer op 30 september stond de verduurzaming van de scheepvaart centraal. Volgens de auteur is zo’n bijeenkomst waardevol omdat betrokkenen er bespreken wat technisch mogelijk, financieel verantwoord en praktisch haalbaar is. Technisch zijn inmiddels veel oplossingen beschikbaar, maar de sector moet nog bepalen welke richting zij kiest en in welk tempo.

De auteur waarschuwt voor tunnelvisie rond waterstof, elektrificatie en zero-emissie. Ondernemers moeten vaak miljoenen investeren, terwijl niet zeker is of nieuwe technieken of bijbehorende infrastructuur succesvol worden. Subsidies uit Nederland en Europa verminderen dat risico niet volledig: een ondernemer kan achterblijven met een dure installatie die weinig bruikbaar blijkt. Tegelijkertijd profiteren ook subsidiekantoren en projecten zoals PortLiner van deze regelingen. Daarom pleit Hester Duursema voor meer nadruk op incentives: beloon aantoonbare vooruitgang in plaats van vooral investeringen vooraf te subsidiëren.

Volledige zero-emissie hoeft volgens de auteur bovendien niet altijd het onmiddellijke doel te zijn. Rompoptimalisatie, HVO en biobrandstoffen, efficiënter varen en gedeeltelijke elektrificatie kunnen eveneens veel uitstoot besparen. Een schip dat drie uur elektrisch kan varen, is al een belangrijke stap, ook als het daarmee nog niet aan steeds strengere eisen voor de hoogste Green Award-classificatie voldoet.

De kern van het betoog is dat honderd schepen die beperkte maar concrete vooruitgang boeken waarschijnlijk meer effect hebben dan enkele schepen met een volledig zero-emissiesysteem. De sector moet blijven verduurzamen, maar ook kleine, haalbare stappen waarderen.