'Minder schoolgroepen, meer gepensioneerden'

In dit artikel:

Arno van Aartrijk (1952) uit Gorinchem is al sinds de jaren zeventig actief in de chartervaart. Hij begon als matroos op de Avontuur, een eenmastklipper die zijn broer Jan ombouwde van zand- en grindschip tot charterschip. Daar leerde Arno het vak en besloot hij een eigen schip te bouwen.

In Hardinxveld kocht hij de Dependent, een voormalige klipperaak die als werkplaats en magazijn werd gebruikt. Samen met zijn vader verbouwde hij het schip tot de 36 meter lange tweemastklipper Waterman. Omdat het schip oorspronkelijk was verlengd, liet Van Aartrijk er negen meter tussenuit halen. Vanuit Dordrecht voer hij ermee op Zeeland. De Waterman bood aanvankelijk weinig comfort: gasten sliepen in één ruimte en kookten op eenvoudige branders. Inmiddels is het schip gemoderniseerd.

In 1993 kocht Van Aartrijk de Broedertrouw, die hij van vrachtschip ombouwde tot een tweemastklipper voor 32 passagiers. Het schip was oorspronkelijk als zeilschip gebouwd voor de familie Tack. Van Aartrijk paste onder meer de voormalige roef aan, zodat er meer leefruimte ontstond. Zijn zoon Chris is inmiddels schipper op de Waterman; Arno vaart zelf op de Broedertrouw.

Met de Broedertrouw voer hij eerst op Zeeland en later op het IJsselmeer, Markermeer en de Waddenzee. Hij heeft kritiek op het groeiende aantal afgesloten vaar- en droogvalgebieden, het verdwijnen van boeien bij de Koffiebonenplaat en het verbod voor charterschepen in Urk. Volgens hem worden traditionele charterbedrijven hierdoor benadeeld ten opzichte van jachten.

De Broedertrouw is zo ingericht dat twee bemanningsleden het schip kunnen zeilen. De doelgroep verschoof volgens Van Aartrijk van vooral schoolgroepen naar volwassenen en gepensioneerden, die meer comfort verlangen. Toch waardeert een deel van de gasten juist het actieve zeilen, zoals een groep zeekapiteins die tijdens zwaar weer zelf de zeilen hesen.