Niemand waarborgt het recht op walverlof

In dit artikel:

In de haven van Rotterdam blijkt walverlof voor zeevarenden in de praktijk vaak lastiger te regelen dan op papier lijkt. Hoewel iedereen het erover eens is dat bemanningsleden recht hebben op ontspanning aan wal, zorgen strikte veiligheidsregels, korte ligduur van schepen, beperkte toegang tot terminals en gebrekkige communicatie er regelmatig voor dat een bezoek aan de stad wordt ingekort of helemaal niet doorgaat.

Terminaloperators en Havenbedrijf Rotterdam stellen dat zij walverlof wel mogelijk maken binnen de geldende ISPS-beveiligingsprocedures, maar dat zij slechts één schakel zijn in een bredere keten. Daarbij spelen ook instructies van kapiteins, regels van vlaggenstaten en operationele omstandigheden mee. Op sommige terminals gelden bovendien extra zware toegangsregels, zeker bij olieterminals. Zeevarenden moeten zich legitimeren, mogen vaak niet zelfstandig over het terrein lopen en zijn afhankelijk van vervoer van en naar de poort.

Welzijnsorganisaties zoals zeevarendencentrum The Bridge en havenpredikant Helene Perfors signaleren vooral praktische problemen: ontbrekende meldingen, vertraging in de afstemming en beveiligers die het belang van walverlof niet altijd goed kennen. Volgens hen ligt het probleem minder bij de wet dan bij de uitvoering. Ook de Koninklijke Vereniging van Nederlandse Reders benadrukt dat walverlof een gezamenlijke verantwoordelijkheid is van terminals, reders, overheid en welzijnsorganisaties, omdat het vastligt in de Maritime Labour Convention en belangrijk is voor het welzijn van zeevarenden die wekenlang op zee werken.