Op de Gieterse punterwerf bouwt Jeroen Schreur nog altijd houten punters
In dit artikel:
De mist hangt nog boven de grachten als ik bij Punterwerf Schreur in Giethoorn arriveer; eigenaar Jeroen Schreur (36) schenkt net koffie in terwijl zijn medewerker Otis een rondvaartboot schuurt. Schreur is de elfde generatie punterbouwer in zijn familie en werkt met één vaste kracht en af en toe extra hulp op vrijdag aan restauratie, onderhoud en nieuwbouw van traditionele houten punters en de bovenbespanning van de grotere, vaak aluminium, rondvaartboten. Zijn vak leerde hij van zijn opa; het ambacht wordt al generaties mondeling en praktisch doorgegeven en niet uit een leerboek.
Waar de punter vroeger een dagelijks vervoermiddel was in Giethoorn, zijn houten boten tegenwoordig vooral recreatieobjecten: dagtochten en zeilplezier. Veel commerciële vaartbedrijven stapten over op onderhoudsarme aluminium schepen, maar Schreur houdt vast aan hout vanwege vakmanschap en esthetiek. De werf is het hele winterseizoen druk met het opknappen van de rondvaartvloot; voor de toeristenseizoenstart in april moeten de schepen weer vaarklaar zijn. Daarnaast bouwt de werf zo’n twee tot drie punters per jaar volledig met de hand; een punter vergt ongeveer anderhalve maand werk, waarbij lakken en droogtijden veel planning bepalen. Een eigen punter in aanbouw komt later in de verhuur.
De bedrijfsopvolging verliep niet zonder haperingen: de overdracht van vader op zoon werd versneld toen Jeroens vader ziek werd, waardoor Jeroen eerder verantwoordelijk werd. Hij heeft zelf twee jonge kinderen, maar wil hen niet pushen het ambacht te blijven. Naast werk op de werf is Jeroen actief bij de vrijwillige brandweer, wat om flexibiliteit op de werkvloer vraagt.
Om de toekomst van het ambacht en de werf te verstevigen krijgt Schreur steun van de gemeente Steenwijkerland voor de bouw van een Experience Center. Die nieuwe plek moet vakmanschap uit Giethoorn — punterbouwen, rietsnijden, paling roken — zichtbaar maken voor bezoekers. De oude houten schuur op het campingterrein, vol gereedschap en zaagsel, wordt gesloopt en herbouwd; authentieke balken en verhalen krijgen een plek in het nieuwe gebouw. De plannen zijn in grote lijnen klaar, maar de uiteindelijke start is afhankelijk van goedkeuringen van de gemeente; Schreur hoopt na de zomer te kunnen beginnen, zodat zijn vader mogelijk nog de eerste steen kan leggen.