Opinie: de onzichtbare rivier in het politieke rekenmodel

In dit artikel:

Hoewel politici bij klimaatrapporten de binnenvaart omarmen, gaat in de praktijk veel meer overheidsgeld naar extra asfalt dan naar vaarwegen, stelt Bart Bouwens. Volgens hem heeft decennialange focus op wegtransport bijgedragen aan de huidige miljardenkosten voor de renovatie van bruggen en viaducten. Die infrastructuur is volgens de auteur niet alleen technisch verouderd, maar vooral ongeschikt geworden voor steeds zwaardere vrachtwagens. Een evenwichtiger verdeling tussen weg, water en andere vervoerswijzen had die problemen deels kunnen voorkomen.

Ook de verduurzaming van de binnenvaart verloopt volgens Bouwens te traag. De overheid verlangt emissieloos varen, maar belast innovatieve oplossingen zoals walstroom en batterijcontainers wel, terwijl fossiele diesel fiscaal wordt ontzien. Bij droogte en hoogwater wordt vaak naar Europese besluitvorming gewezen, maar volgens de auteur dwingt de markt de politiek inmiddels tot actie. Europese verladers vragen om een gezamenlijk laagwaterplan voor de Rijn, die hij als een Europese levensader beschouwt.

Bouwens pleit voor een Europees project voor integraal waterbeheer, met betere wateropvang in stroomopwaartse zijrivieren en afspraken over Maas en Schelde om onder meer verzilting te beperken. Daarnaast wil hij een eerlijker fiscale verdeling van de kosten van wegtransport. Alleen met Europees beleid kan volgens hem de logistieke balans herstellen. De volgende aflevering richt zich op de schipper en de gevolgen van de grillige waterstanden.