Schipper met ontwerpbureau aan boord

In dit artikel:

Veronique de Jong‑Van Weelden (1982) en haar man Jeroen de Jong (1973) varen samen op het droge‑ladingschip Indigo II; sinds 1 januari 2016 werken ze erop en sinds eind 2017 zijn ze mede‑eigenaars. Veronique vertelt dat ze oorspronkelijk goudsmid was en in Schoonhoven een eigen bedrijf had, maar na het ontmoeten van een schipper koos ze voor het leven aan boord, haalde haar schipperspapieren en gaf haar bedrijf op. Vier jaar geleden startte ze opnieuw een eenmanszaak (PUUR Veronique) als interieurontwerper, waarbij ze ontwerpwerk vanaf het schip doet en klanten bezoekt zodra dat kan. Jeroen en Veronique stammen beiden uit schippersfamilies en leerden het vak via familie, internaten en thuisstudies.

Het echtpaar vaart in vrije vaart en kiest vooral trajecten op Main en Donau; dat levert langere maar minder frequente laad‑ en losmomenten op. Ze delen praktische ervaringen van het varen, onder meer een ingrijpende tocht op het koppelverband Destiny (waar ze eerder in loondienst voeren): door hoge rivierstand en mist liepen ze vast in sterke stroming, hadden te weinig vermogen en moesten uiteindelijk afmeren. Die episode illustreert de fysieke risico’s en de afhankelijkheid van waterstanden.

Ze signaleren verschuivingen in ladingstromen, maar geen structurele krimp: houtpallets voor biomassa, onderdelen voor windmolens en zware transformatoren komen voor, en langs de Donau ontstaan grote distributiecentra (bijvoorbeeld in Adony) voor granen en maïs richting Duitsland en de Beneden‑Donau. Tegelijk zijn er knelpunten in de infrastructuur: sluizen op Duitse kanalen liggen regelmatig buiten gebruik, de waterstand op delen van de Donau is onvoorspelbaar en een langverwachte sluis blijft uitgesteld. Praktische beperkingen zoals het ontbreken van wacht‑ of moerplaatsen op sommige rivieren en het feit dat hun schip geen spudpalen heeft, leiden tot lange wachttijden en onzekerheid tijdens tocht en schutting.