Superjachtontwerper Espen Øino: 'Niet de techniek, maar de publieke opinie houdt nucleaire superjacht tegen'

In dit artikel:

De Noorse ontwerper Espen Øino, bekend van veertien van de circa zeventig superjachten die langer zijn dan 100 meter, presenteerde tijdens een conferentie over nucleaire voortstuwing in Ålesund een concept voor een 120 meter lang superjacht dat door twee kleine modulaire kernreactoren wordt aangedreven. Het ontwerp betreft een schip van ongeveer 5.400 bruto ton met volledige elektrische voortstuwing; elke reactor levert circa 5 MW.

Øino legt uit dat de groeiende omvang en het energieverbruik van de grootste jachten de vraag naar alternatieve energievormen oproept. Veel van die schepen zijn al diesel-electrisch: de schroeven worden door elektromotoren aangedreven, maar de stroom komt uit dieselgeneratoren. Volgens hem verandert de optelsom van gewicht en logistiek bij grote schepen de vergelijking: de massa van reactor, afscherming en ondersteunende systemen kan concurreren met het gewicht van de benodigde brandstof, tanks en mechanische aandrijving van conventionele schepen.

Operationeel ziet Øino het reactorpakket als een vervangbare module — een idee vergelijkbaar met het inruilen van een gasfles op een boot — zodat tijdens een werfbeurt modules worden vervangen en er geen verse of gebruikte splijtstof aan boord blijft. De belangrijkste obstakels noemt hij niet de techniek zelf, maar regelgeving en de publieke perceptie van kernenergie. Hij ziet de publieke discussie kantelen door de groeiende vraag naar betrouwbare elektriciteit door elektrificatie en datacenters.

Wat betreft timing noemt Øino geen harde datum, maar verwijst naar reactorontwikkelaars die het begin van de jaren dertig (ongeveer zes à zeven jaar) noemen als realistische horizon. Hij verwacht dat investeerders zullen opstaan zodra de technologie rijp is en noemde voorbeelden van potentiële kopers. Concluderend: technisch en operationeel zijn kleine kernreactoren volgens Øino haalbaar voor megajachten, maar juridische, veiligheids- en acceptatievragen bepalen of en wanneer zo’n concept werkelijkheid wordt.