'We doen het niet om rijk te worden'

In dit artikel:

Julian Marckmann (1991) werkt als zetschipper in de zeilchartervaart en is momenteel kapitein van de tweemastschoener Twister, die na het Oostzeeseizoen in Amsterdam wacht op een vaste winterligplaats. Zijn liefde voor het vak ontstond al in zijn jeugd. Zijn moeder werkte op zeilschepen vanuit Kiel en nam hem als kind mee. Later voer hij mee op de Jacob Meindert en hielp hij in weekenden en tijdens de winter op de werf.

Op advies van de kapitein volgde Marckmann eerst een opleiding tot elektricien in de duurzame-energiesector. Na het faillissement van zijn werkgever werd hij automonteur. Die technische kennis komt hem aan boord goed van pas bij problemen met elektriciteit, motoren en andere installaties. In 2015 begon hij als matroos op de Regina Maris. Via onder meer de Mercedes, Artemis, Abel Tasman en Twister werkte hij zich op tot kapitein. Zijn nautische opleiding volgde hij aan de Zeevaartschool in Enkhuizen.

Volgens Marckmann is er voldoende werk voor kapiteins. Grote rederijen breiden hun vloot uit en op kleinere schepen zoeken oudere eigenaren opvolgers of zetschippers. Het beroep betaalt niet uitzonderlijk goed, maar hij kiest vooral voor de vrijheid en de passie. Hij vaart meestal op de Noord- en Oostzee met groepen en individuele passagiers, en maakt ook Atlantische oversteken naar de Caraïben.

Het werk vraagt om zorgvuldig varen: een plotselinge windvlaag kan passagiers zeeziek maken. Marckmann zou zelf graag een schip bezitten, maar financiering is lastig. Hij pleit voor regelingen zoals huurkoop om jonge schippers aan de vloot te binden. Het beroep is volgens hem bovendien weinig familievriendelijk, waardoor mensen later vaak overstappen naar de wal.