Zeelieden smachten naar paar uurtjes walverlof die The Bridge hen geeft

In dit artikel:

Voor zeevarenden die maandenlang op een schip werken, zijn een paar uur aan wal van grote betekenis. In de Rotterdamse haven helpt zeemanscentrum The Bridge hen daarbij. Met twee busjes brengen ruim zestig vrijwilligers bemanningsleden van terminals op de Maasvlakte en rond de Calandbrug naar het centrum in Oostvoorne, en later weer terug.

De vraag naar vervoer is wisselend en de planning ingewikkeld. Vrijwilliger Rinus van de Wende moet voortdurend rekening houden met de ligplaats van schepen, het aantal aanvragers, beschikbare busplaatsen en de beperkte tijd tot bemanningsleden weer aan boord moeten zijn. Ook verschillen de toegangsprocedures per terminal en kunnen communicatieproblemen of onverwachte aanvragen roet in het eten gooien. Een taxi naar Rotterdam kost volgens de bemanning al snel 80 euro en is daardoor voor velen geen haalbaar alternatief.

Vrijwilliger Hanneke de Haan haalt op de Maasvlakte drie bemanningsleden op: electro-technical officer Ishan Saraswat uit India, able seaman Jeewantha uit Sri Lanka en wiper Hetti Arachchige Suboda Sandeepa. Ishan is al drie keer eerder in Nederland geweest, maar mocht toen niet van boord. Als ETO behoort hij tot de laatste bemanningsleden die het schip kunnen verlaten, omdat eerst zijn technische verantwoordelijkheden moeten worden overgedragen. Zijn schip vaart bovendien vanwege de onveilige situatie op de Rode Zee via Kaap de Goede Hoop, waardoor de reis naar Azië langer duurt.

De drie mannen hebben slechts enkele uren voordat ze om 21.00 uur terug moeten zijn. In The Bridge drinken ze een biertje, maken contact met familie via wifi en kunnen ze boodschappen doen. Jeewantha noemt het lachend een bevrijding uit de ‘gevangenis’: het schip is maandenlang hun werk- en leefomgeving, met vooral werken, eten en slapen. Van de 23 bemanningsleden krijgen die dag slechts drie mensen toestemming om aan wal te gaan; de rest blijft nodig om het schip draaiende te houden.

Terwijl de eerste groep geniet van de vrije tijd, komt een nieuwe aanvraag binnen voor negen zeevarenden, terwijl het busje maar acht plaatsen heeft. Op de terminal moet daarom iemand achterblijven. Een bemanningslid heeft bovendien zijn paspoort niet bij zich, waardoor een collega zijn plek inneemt. Zulke keuzes zijn volgens de vrijwilligers pijnlijk, maar soms onvermijdelijk. The Bridge probeert desondanks dagelijks zo veel mogelijk zeevarenden tijdelijk vaste grond onder de voeten te geven.