Zware Kees: Aboriginals

In dit artikel:

De auteur blikt terug op het noordwesten van Australië, tussen Cape Lambert en Dampier, dat vroeger een vrijwel ongerept gebied was met rood gesteente, schaarse begroeiing, kangoeroes en sporen van Aboriginals. Die lieten nauwelijks iets achter, behalve schelpenhopen en eeuwenoude rotstekeningen van dieren. Volgens een gids konden sommige van die afbeeldingen wel 40.000 jaar oud zijn.

Dat veranderde abrupt toen er op grote schaal ijzererts werd ontdekt. In korte tijd verrezen enorme havens, pieren en laadinstallaties om het erts naar bulkschepen te vervoeren. De scheepvaart speelde daarbij een sleutelrol: niet alleen voor de afvoer van het erts, maar ook voor de bouw van de infrastructuur. De auteur beschrijft hoe zijn eigen rederij betrokken was bij het leveren van zware ‘shiploaders’ en andere onderdelen, terwijl collega’s maandenlang in de hitte aan de aanleg van de pieren werkten.

Hij schetst ook de sociale gevolgen van de mijnbouwhausse: extreem hoge lonen, dure hotels en een lokale grondbezitter die door de prijsstijgingen plots rijk werd. Zelf ervaart hij het gebied vooral als een plek die onherroepelijk is veranderd. Waar vroeger zwerven en eenvoud bij de Aboriginals pasten, rest nu vooral industriële bedrijvigheid — met hier en daar nog een herinnering in de vorm van een ingekerfd rotsblok.