Zware Kees: de kromming van de aarde

In dit artikel:

Een Nederlandse maritieme beschouwing zet het langlopende Freedom Ship-project neer als een bijna absurd toekomstplan: een extreem groot drijvend complex dat volgens eerdere ontwerpen tot wel 1.800 meter lang zou zijn, later iets verkleind, maar nog altijd goed voor zo’n 30 verdiepingen en ruimte voor ongeveer 80.000 bewoners en gebruikers. De auteur vergelijkt het met de omvang van middelgrote steden als Zaandam en Schiedam en wijst erop dat het geplande schip, met winkels, scholen, kantoren, parken en zelfs een stadion, meer wegheeft van een varende stad dan van een klassiek cruiseschip.

De tekst stelt kritische vragen over de haalbaarheid en het doel van het project: waar zou zo’n kolos überhaupt kunnen aanmeren, hoe past een half vierkante kilometer drijvende bebouwing op zee, en waarom zouden mensen hiervoor kiezen? Volgens ontwerper Norman Nixon is het idee vooral aantrekkelijk voor superrijken die op een voortdurend rondreizend platform willen wonen zonder officieel woonadres, en dus mogelijk zonder belastingplicht in een land. De auteur zet daar scepsis tegenover en besluit met de ironische vraag of ook dit megaschip, net als de enorme schoenen van zijn oud-leerling Sjaak, de kromming van de aarde zou volgen.