Zware Kees: de slagschepen van T.

In dit artikel:

Tijdens een bezoek aan Norfolk, Virginia — de grootste marinehaven ter wereld — beschrijft de auteur hoe hij langs meerdere nucleair aangedreven vliegdekschepen voer en een modern Zumwald-klasse oorlogsschip zag waarvan de loods vol trots sprak. Tijdens een wandeling bezocht hij ook de USS Wisconsin, een slagschip uit de Tweede Wereldoorlog dat nu als museumschip aangelegd ligt, en gebruikte die ervaring om de veranderde rol van slagschepen te schetsen.

Historische voorbeelden (Bismarck, Gneisenau, Scharnhorst, Tirpitz, Yamato, Musashi en de verliezen bij Pearl Harbor) illustreren dat slagschepen in de Tweede Wereldoorlog snel kwetsbaar bleken voor luchtaanvallen. Die kwetsbaarheid, gecombineerd met extreem hoge bouw- en onderhoudskosten — vroeger al een financiële last na de Eerste Wereldoorlog — maakte het slagschip als dominante maritieme kracht overbodig. De auteur wijst erop dat ook moderne superwarships prijzig zijn: het beschreven aluminium “superschip” kostte naar verluidt 7 miljard dollar.

Tegen deze achtergrond reageert de schrijver kritisch op een plan van de huidige Amerikaanse president, zoals recent gemeld in dagblad Trouw: het voornemen om een nieuw eskader slagschepen (ongeveer 20 stuks), de zogenoemde “Trump-class battleships”, te laten bouwen, met de eerste al binnen circa 2,5 jaar in dienst. De auteur betwijfelt de militaire en economische zin hiervan en suggereert dat motivatie deels narcissistisch kan zijn, en wijst op de ongeremde kosten die zo’n project met zich mee zou brengen.

Kortom: de combinatie van historische kwetsbaarheid voor luchtmacht, torenhoge kosten en veranderde maritieme doctrines maakt het bouwen van een nieuwe vloot slagschepen volgens de auteur zowel strategisch twijfelachtig als financieel onhaalbaar.