Zware Kees: de wereld zien

In dit artikel:

In de winter ziet de schrijver hoe reclamezenders snel overschakelen van kerstachtige sneeuwbeelden naar verleidelijke advertenties voor zonvakanties — vooral voor cruises. Op televisie verschijnen glanzende promotiefilmpjes van rederijen zoals de HAL en 'Mein Schiff', waarin jonge stelletjes in champagne-achtige scenes langs fjorden en tropische kusten flaneren. De auteur bekritiseert die voorstelling als geënsceneerd: de verzorgers aan boord zijn vrijwel nooit de geportretteerde Europeanen maar doorgaans goedkope arbeidskrachten uit Azië, terwijl passagiers in hoog tempo naar toeristische hotspots worden gevoerd.

Veel genoemde bestemmingen — Amazoneregio, Kaapstad, Australië, Noorwegen, Canarische Eilanden, Cariben, Suezkanaal, Madagaskar — lijken op brochures vaak mooier en toegankelijker dan de werkelijkheid. De schrijver, die zelf nooit een cruise maakte maar wel veel van de wereld heeft gezien, vergelijkt dat met persoonlijke ervaringen: in havens zoals Charlotte Amalie lagen meerdere cruiseschepen en werden passagiers in winkelstraten en touringcars geleid, terwijl bemanningsleden van de koopvaardij vrij de wal op konden en bovendien betaald kregen voor hun reizen.

Kort gezegd: de auteur waarschuwt voor de glans van cruisepromoties en plaatst vraagtekens bij de authenticiteit van de ervaring, de arbeidsomstandigheden aan boord en de manier waarop cruisepassagiers van tevoren in een commercieel keurslijf worden geleid. Wie echt iets van een plek wil meemaken, stelt hij, hoeft niet per se mee te cruisen — en verdient er soms zelfs geld mee.